Camni Frances hoogteprofiel

                                                                                                                                                                                                             18 juni 2017

In Obanos, net voor Puente la Reina, komen Via Tolosana/Via Aragones/Chemin d'Arles (hoogtelijn in blauw - rechts) samen met de Camino Frances. We verlaten Puente la Reina onder een stenen boog en lopen over een mooie middeleeuwse brug. Aan de overzijde van de rivier kijken we even om. Een speciaal moment in onze tocht.

 

Puente la Reina brug

 

Dan volgen wij een breed aarden pad. Gespreid achter elkaar lopen talrijke pelgrims. Het landschap is licht heuvelend met wijngaarden en graangewassen.
We komen wensstenen tegen. Wandelaars rapen een steen op en schrijven er een wens of bericht op.

 

Wensstenen

 

Kort achter Maneru, langs een smal paadje heeft een jonge Spanjaard een pop up pauzeplekje gecreëerd. Vers gesneden fruit en gekoelde dranken staan klaar. Je mag nemen naar keuze en geven wat je wil (donativo). De jonge ondernemer hoopt geld in te zamelen voor een bankje. Om het geheel wat op te kleuren heeft hij bloemen gezaaid. Ongeloofelijk zoveel oog voor detail met weinig middelen.

 

Nieuw pauzeplekje

 

We stappen verder. Na enige tijd merk ik dat Andrée moeizaam stapt en echt pijn heeft. We stoppen regelmatig om haar te ondersteunen. Vlak voor Lorca geeft Andrée het op. Het gaat niet meer. Een politiewagen komt aangereden en ik spreek hen aan. Na enige discussie zijn zij bereid om haar naar het dorp, 1 km verder, te rijden. Sint Jacob reikt de helpende hand. In Lorca hebben de bars goed te doen. Bij een leuk herbergplaatje nemen we een korte pauze om te drinken.

 

Leuk herbergplaatje

 

Mooie oude deuren trekken mijn aandacht : eerst in Maneru en daarna in Estella. De Moorse invloed is zichtbaar in de metalen klopper met het hand van Fatima. Door hoeveel deuren (symbolisch) loopt de pelgrim op zijn tocht en in zijn leven ?

 

Deur Maneru

 

Deur Estella

 

Andrée zit ons op te wachten. We overleggen even en omdat zij teveel pijn heeft gaat zij met autostop naar Estella. Heel snel stopt een wagen met een oude man. Ik leg even uit (in mijn basis Spaans) dat Andrée veel pijn heeft en naar de herberg in Estella wil. Gelukkig begrijpen en steunen de Spanjaarden de pelgrims. Zo blijkt later dat Andrée tot voor de deur van onze gereserveerde herberg werd gereden. Sint Jacob of een goede engel ?

Jean Paul en ik stappen verder. Het wordt warmer en mijn gezwinde stap gaat trager. Ik ben moe. Nog even volhouden. Dan komen we aan in Estella. We zoeken de Albergue Hermanos Capuchinos. Natalie, onze hospitaliera van Puente la Reina, had deze pelgrimsherberg aangeraden. Zij sprak van capuchinos. Ik dacht prompt aan een lekkere capuchino. Wat jij ? Hermanos Capuchinos zijn de Broeders Capucijnen. Tja.

Wij komen voorbij de laatromaanse kerk San Pedro de la Rua met een mooi portaal. Het effect wordt nog vergroot door de steile trap naar de kerk.

Estella San Pedro de la Rua

 

In het klooster van de Capucijnen vinden we Andrée en een aangename verrassing. We hebben een kamer met ons drieën, geen stapelbedden, wel lakens en handdoeken. Wat een comfort na een slaapzaal. De tuin is heel aantrekkelijk. Er is ook een fruitboom met een soort mispels. Ze smaken wat zuurder dan een abrikoos. Of zijn ze nog niet helemaal rijp ?

Mispelboom